Triatlon Duatlon Wetteren - Blog

Lees hier het laatste nieuws over Triatlon & Duatlon Wetteren.

Verslag Ironman Zürich (19/7) door Gijs

Geplaatst door op

‘s Morgens om 3u15 word ik wakker, badend in het zweet. Geen airco op de kamer in combinatie met 35°C overdag en meer dan 20°C ’s nachts zorgen niet altijd voor een goede nachtrust. Om 3u30 zou de wekker aflopen. Ik kan de slaap niet meer vatten. Ik sta dus maar op, de start van een speciale dag.

Die start ik met een koninklijk ontbijt. Bij mij bestaat dit uit een berg cornflakes en “Smacks van den Aldi”, veel cracotten en sportdrank. Stipt 4u ben ik er klaar mee. Nog 1u de tijd om drinkbussen te vullen en alles samen te pakken.

Bij schemerdonker, om 5u15, stap ik de wisselzone binnen. De fiets staat er al sinds gisteren. Er rest mij enkel nog de banden op spanning te brengen, de drinkbussen op hun plaats te zetten en alles een laatste keer te dubbelchecken. Klaar om mij naar de zwemstart te begeven, een 500m verderop. Om 6u15 loop ik nog een beetje los op het grasveld. Meer dan de zenuwen onder controle houden is dit niet. Maar een goede routine kan je maar beter behouden, lijkt mij. Zwemmen is dit jaar zonder wetsuit, in water van 25,5°C. Heerlijk. Zonder voelt toch altijd wat echter aan.

15’ voor de start kondigen ze een onweer aan, dat eventueel Zurich zou kunnen  aandoen binnen een 30-tal minuten. Als dit gebeurt, moet iedereen reeds na 1 van de 2 zwemronden uit het water. Dit wordt dus starten voor 1,9 óf 3,8 km zwemmen. Extra vraagtekens die ik kan missen, ik doe alsof ik niets heb gehoord. Om 6u40 start van de pro mannen. Een schamele 30 man spurt het water in en zwemt de horizon tegemoet. Twee minuten later mogen de 10-tal pro vrouwen hetzelfde doen. Nog eens 2 minuten later worden de 2500 age groupers losgelaten. De nieuwe “Swim Smart” formule, om het wasmachine gevoel te beperken, zorgt ervoor dat er om de 10 seconden 10 atleten worden losgelaten. Als de 2de of 3de “mini-wave” van 10 atleten spurt ik het water in. Over kiezels en keien is het gevaarlijk voor tenen en enkels, dus niet te ver lopen en snel beginnen zwemmen. Ondanks de speciale startformule vind ik redelijk snel een groepje om aan te haken. Al word ik al snel gewaar dat het tempo misschien net een tikkeltje te snel is om zonder forceren tot het einde vol te houden. Al zwemmend speur ik de hemel af naar een naderend onweer. Niets te zien of te horen. Zal wel niets worden. Halfweg is er de “Australian exit” over een klein eilandje. Leuk om de supporter(s) even te kunnen aanhoren, en terug het water in. De aansluiting met het groepje begint mij, na enkele keren een gaatje toe te zwemmen, te veel te worden. Ik zie dat we, tussen de gedubbelden, een pro vrouw voorbij zwemmen. Ik blaas een beetje uit in haar voeten. Als er een andere age grouper komt voorbij gesneld, pik ik opnieuw aan. Perfect tempo, dat ik met een goed gevoel kan volgen. Hij baant zich een weg tussen de vele gedubbelden, ik volg gezwind.

b2ap3_thumbnail_Zurich1.jpg

Na net een uur zwemmen, de wisselzone in. Er staan nog zeer veel fietsen, zelfs nog veel fietsen van de pro vrouwen en enkele pro mannen. Helm op en gaan. Ik bind de schoenen toe en leg mij in mijn aerobars. Na de 1000-den kilometers trainen, voelt deze houding als een tweede natuur. Moeiteloos duw ik te teller tot net boven de 40 km/u. De eerste 30 kilometer zijn quasi biljartvlak langs het meer. Er staat een lichte tegenwind, maar dat deert mij niet. Ik raap de ene na de andere snellere zwemmer op. Dit zonder mijn hartslag uit het oog te verliezen, niet boven de 145, zoals met mezelf was afgesproken. De kilometers vliegen voorbij, het eerste korte klimmetje is al achter de kiezen. Dit wordt gevolgd door een glooiend landschap dat uitnodigt om op de grote plaat over te “poweren”. Ondertussen ben ik pro-vrouwen en een aantal pro-mannen aan het inhalen. Op het tweede en langere klimmetje (The Beast) hou ik de hartslag onder de 150, zonder echt uit mijn tempo te geraken. Voor ik het weet zit ik in de afdaling terug naar het meer. Tegen snelheden boven de 70 km/u, met lange rechte stukken, op 2 bochten na, niet gevaarlijk. Vervolgens, een eerste maal “Heartbreak hill”. Steil, maar slechts een dikke kilometer lang. De massa’s volk, die aan Alpe d’Huez-toestanden doen denken, stuwen je naar boven, moeiteloos. Daar staat mijn trouwste supporter om mijn drinkbus aan te geven. Als een steen terug naar beneden. Ik ben benieuwd naar mijn rondetijd. 90 km in 2u27’. Perfect op schema.

b2ap3_thumbnail_Zurich2.jpg

Klaar voor de 2de ronde. Op het vlakke stuk langs het meer is de wind opgestoken. 40 km/u haal ik niet meer, en in de open stukken, net naast het meer, voel ik dat het toch een beetje duwen is, zo tegen de wind. Op het eerste klimmetje begint de maag een beetje lastig te doen. Bij een gelletje of reep maakt deze enkele rare tuimelingen. Ik beslis te temporiseren en veel water te drinken. Echter, beter wordt het hierdoor niet. Na 160 km haal ik de voet dan maar helemaal van de gas, in de hoop toch te herstellen alvorens de marathon aan te vatten. Ik ben dan net bij Geert Janssens gekomen. Een naam en gezicht dat mij bekend voorkomt omdat deze nogal eens (sub)top plaatsen bekleed in een triatlon bij ons in België. Ik laat Geert terug rijden in een klimmetje en probeer te bedenken wat ik zoal kan doen om mijn maag terug aan de praat te krijgen. Ik probeer toch nog wat energie in de tank te krijgen, maar meer dan misselijkheid krijg ik hier niet voor terug. Ik bol voor de 2de keer makkelijk over Heartbreak Hill, want heb het laatste uur bijna niet meer op de pedalen geduwd. Als na 5u en 10 minuten fietsen de wisselzone nadert, ben ik zeer benieuwd naar het gevoel in de loopbenen. Als bij wonder voelen deze nog vederlicht. De wisselzone is nog quasi leeg. Altijd een topgevoel om een lege wisselzone in te stormen. Ik jog naar de tent waar ik mijn loopschoenen aantrek, ik doe het rustig aan, kousen aantrekken, schoenen goed aantrekken. Kwestie van blaren en blauwe teennagels te voorkomen. Nog een slokje water, het zweet van mijn aangezicht spoelen en “on with it”.

Een marathon in 4 rondjes. Ik zoek een tempo dat aangenaam voelt. Dit blijkt rond de 4’30” te schommelen en voelt makkelijk. Al loop ik met het besef dat ik dringend energie moet naar binnen krijgen om dit te kunnen volhouden. Bij het eerste aid station, deze staan zowat om de 2 km op het parcours, neem ik water en cola. Het water gaat nog, maar de cola doet mijn maag draaien als een tol. Bij de geur van de isotone sportdrank of de gellekes alleen al, knijpt mijn maag zich samen. Na 6 km moet ik, van al dat water in de laatste uren, toch even een plaspauze nemen. Een kleine kilo lichter zoek ik terug mijn tempo, maar dit gaat al wat minder vlot, de benen beginnen te wegen en mijn maag wordt maar niet beter. Bij elk aid station drink ik water en cola, maar echt helpen doet dit niet. Na 10km is de tank dan echt leeg. Ik kan het even niet meer opbrengen van te lopen. Al stappende wordt pijn er niet minder op, lopen dan maar. Het besef dat dit niet meer goed gaat komen, bekruipt mij. Tussen de aid stations blijf ik lopen, terwijl mijn maag steekt en draait en verkrampt. In de aid stations neem ik al stappend water en cola naar hartenlust. Ondertussen is het al redelijk warm, maar de vele schaduw langs het parcours maakt het zeer doenbaar. Ook is mijn tempo niet van die aard dat ik last zou krijgen van de hitte. Na 25km heb ik het gevoel dat ik er een beetje doorkom, ik kan het tempo enigszins verhogen en stap even niet meer door de aid stations. Echter, dit gevoel verdwijnt even snel als het gekomen is. In de laatste ronde wordt ik bijgehaald door een vriendelijke Belg, Ruben De Gendt. We houden een korte babbel. Blijkbaar was het zwemmen een dikke 4 km, althans volgens zijn GPS. De 2-tal kilometer dat we samen lopen, doet de pijn en miserie even vergeten. Ik heb zelfs het gevoel dat ik toch nog ergens een tandje vind om bij te steken en hoop hiermee de laatste 7 km te kunnen uitzingen. Echter, na 39 km gaat het licht volledig uit. Ik begin te stappen aan een aid station en kan het niet meer opbrengen om te beginnen lopen. Elk bankje, boordje en steentje ziet er een uitnodigende plaats uit om even te gaan zitten en liggen. Eindelijk te stoppen. Ik vecht met alles wat er nog in mij zit om dit niet te doen. Op 1,5 km van de finish staat een groepje Belgische supporters, die ik van haar nog pluim ken, maar ze zijn zo vriendelijk mij te dwingen om terug te lopen. Na 3 stappen lopen voelt dit eigenlijk helemaal niet zo moeilijk aan en begrijp ik niet meer waarom ik zo lang heb gestapt. Mijzelf voor de gek gehouden, lijkt het wel.

b2ap3_thumbnail_Zurich3.jpg

Ik loop, strompel, tot aan de laatste rechte lijn. Daar is er, naast de honderden supporters, mannen met reuze koebellen en pomponnemeisjes, niemand. In die zin dat er niemand anders aan het finishen is. Ik heb de “final stretch” helemaal voor mij alleen. Ik probeer deze laatste 30 meter over tapijt helemaal te absorberen. De tijd of plaats speelde al lang geen rol meer. Ik denk er nog aan mijn pet en bril af te zetten voor de foto en hoor de speaker luid en duidelijk “Gies, from Belgium, you are an Ironman” zeggen. Kippevel over mijn hele lijf. Gedurende een kleine 5 minuten, terwijl ik mij eindelijk kan neerleggen in het zachte gras en mijn ogen sluiten, geeft dit mij een prachtig gevoel. Daarna bevalt mij toch het gevoel dat dit niet helemaal was waarvoor ik zo lang en veel heb getraind. Een gemiste kans. Waarom deed die maag toch zo lastig? Maar ja, het is niet anders.

Het beste moment van de dag waren misschien nog de douches. Deze waren gesponsord door Gröhe. U weet wel, het merk van prijzig badkamergerief. Gezien ik toch nog redelijk voor de grote massa ben binnen gekomen, is er plaats zat en kan ik kiezen uit wel 5 verschillende regendouches. Allemaal om ter grootst. Echt, juweeltjes van douches. De soort waar je van droomt, als je al van douches zou dromen. Ik neem deze die je ook kan instellen als heuse waterval. Water dat als een waterval in een of ander exotisch oord op mijn hoofd gekletterd. Eens gedoucht voel ik mij als nieuw, op de benen na, want deze voelen toch een beetje stram. Klaar om alles te laten bezinken.

 

Geen gewone belevenis, zo’n Ironman.

b2ap3_thumbnail_Zurich4.jpg

Reacties

Laat uw reactie achter

Gast woensdag, 17 oktober 2018